© 2017 Wil van Bree
Please reload

Recente berichten

Lancering project Boek Tien op 6 mei 2017

10 May 2017

 

Mijn man heeft een hekel aan slapen in andermans bed. Daarom geen hotel voor ons, maar laden we in de vroege ochtend de picknick mand en onze teckeltjes in de auto en vertrekken van het zuidelijkste puntje van Limburg naar Hoorn. Terwijl ik drie recht, drie averecht brei aan de col van een poncho, bespreek ik innerlijk de kaders waarbinnen ik mijn semi-autobiografische roman wil presenteren. Ook mijn man is in zichzelf gekeerd en gedurende de drie uur reistijd zeg ik slechts: ’Stop je bij de volgende pomp, ik moet plassen,’ en dat was dat. In Hoorn wacht mij een hartelijke ontvangst door collega auteurs en het team Godijn Publishing. Na de koffie en enige prietpraat verwelkomd Ellis Bell het publiek in de theaterzaal. Deze vrouw met haar prachtige stem trakteert ons op een visualisatie van ons eigen heldenverhaal. Ik laat mij met gesloten ogen meevoeren en een diepe rust daalt in mij neer. De fotosessie tijdens de pauze maakt de gemoederen los en alle tien auteurs lachen en buitelen steeds doller om elkaar heen.
Op een paar meter afstand staat Hanneke Tinor-Centi, een recensente die ik via facebook heb leren kennen. Zij verrast mij met een warm welkom om elkaar eindelijk in levende lijven te ontmoeten. Wanneer het publiek opnieuw de theaterzaal in wandelt voor een voorstelling van de stadsdichter Martijn Adelmund en kunstenaar Remko Zijlstra, besluit ik een tukje in de auto te doen.
Om vier uur staan we alle tien achter de coulissen te trappelen van ongeduld. Want we zijn hongerig, belust op faam en roem, gretig naar erkenning en om onze prestatie eindelijk in eigen handen aan de wereld te laten zien. Elly Godijn en Nienke Pool kwijten zich met verve aan hun taak om elk van de debutanten in het zonnetje te zetten. Het publiek ziet ons glunderen, genieten, een enkeling pinkt een traan weg bij mijn openhartigheid over mijn roman “De handen van de geliefden”. Na een uurtje signeren, wachten de families hun helden op met een wijntje in de foyer.

’Mam, ik ben zo trots op je,’ roept mijn zoon terwijl hij mijn handen pakt. Nu weet ik het weer. Hier deed ik het voor. Voor de handen van mijn geliefden.

 

 

Share on Facebook
Please reload

Please reload

Archief