© 2017 Wil van Bree
Please reload

Recente berichten

Brief aan Mia (deel 4)

18 Apr 2017

 

Oktober 2016

 

Lieve Mia,

 

Er heeft zich, in de drie weken dat ik terug in Spanje ben, veel afgespeeld. We zijn verhuisd, Mirek heeft 5000 km afgelegd door nog een keer op en neer Simpelveld te rijden, ik heb nieuwe mensen leren kennen en we hebben een boxspring aangeschaft.

Tja, lijkt me genoeg onrust voor drie weken. Ik kwam er in elk geval niet aan toe om eerder de rust te vinden mijn ervaringen met jou te delen.

Ik was heel blij dat we elkaar ’s ochtends nog gedag konden zeggen toen we uit Simpelveld vertrokken. Even leek het dat je mij niet had gehoord, maar gelukkig was je te nieuwsgierig, je keek door het raam en zag mij staan.

Lieve Mia, ik zal je ook heel erg missen, maar met mijn schrijfsels voel ik me bij jou in de keuken op de stoel zitten terwijl jij mij de oren van de kop kletst en ik zit te smachten naar een kop koffie, die je belooft te maken, maar waarbij jouw aanstalten telkens onderbroken worden door nog een andere anekdote. Zo gaat dat bij jou en dat is heel leuk.

Die eerste dag van ons vertrek hebben we een goede reis gehad, We kwamen rond zevenen bij ons chalet in Frankrijk aan en hebben daar nog een uurtje met de buren gebabbeld voordat we gingen slapen. De volgende dag was lang en vooral omdat we het hotel niet wilden missen. Het was al donker en we wisten dat het hotel vlak naast een benzine station lag en onduidelijk stond aangegeven. Toen hebben we zeker anderhalf uur bij elk benzinestation gedacht dat we er al waren, wat niet waar bleek te zijn, en vervolgens reden we dan een paar kilometer naast de autobaan voordat we weer op de goede weg zaten. Al met al zat ik er behoorlijk doorheen toen we eindelijk bij het hotel arriveerden. Op de derde dag kwamen we tegen drie uur in de middag bij ons huis in Spanje aan. We hadden in Torre del Mar bij de Mercadona wat boodschappen gehaald, wat nu sneller ging dan de eerste keer omdat ik de weg in de winkel ken. Allereerst trokken we onze kleren uit en doken het zwembad in. We zijn echte waterratten en kunnen ons niet voorstellen dat er mensen in Spanje wonen die geen zwembad bij hun huis willen hebben. Afijn, met een koud biertje in de hand installeerden we ons op de ligbedden in de schaduw en we leken terug in het paradijs. Plotseling hoor ik mijn man zeggen:’Nou breekt mij de klomp. Victor, de zoon van de huisbaas vraagt per mail of wij maar liefst €200,00 willen betalen. Hij heeft in onze afwezigheid het zwembad verzorgd en de planten water gegeven. ’

’Heb jij hem dat gevraagd?’ Vraag ik Mirek.

’Nee, Neal (onze Schotse buurman) zou jouw planten toch water geven en Victor zou alleen de pomp repareren. Wat achterstallig onderhoud is.’

’En nu?’

’Ik ga niet betalen.’

’Nee, natuurlijk niet, hij krijgt geen cent.’

We kijken elkaar enigszins beduusd aan en realiseren de impact van deze boodschap nog niet helemaal. De volgende ochtend komen we er op terug. Beiden hebben we slecht geslapen en we vragen ons af of dit een kwajongensstreek is, dan wel een boevenidee of gewoon onhandigheid, misschien zelfs een andere instelling, volksaard waar we tegenaan botsen. Ik stel voor een antwoord te mailen dat we niet betalen en voordat we het versturen laat ik de tekst door mijn zusje vertalen, tenslotte is zij beëdigt Spaanse tolk.

Nu weten we zeker dat hij ons zal begrijpen. Als we een tweede mailtje ontvangen met opnieuw de eis tot betaling, pakt Mirek de telefoon en legt de Spaanse makelaar, die ons het huis verhuurd heeft, de situatie uit. Na enige tijd in spanning te hebben gezeten, belt deze meneer terug met de mededeling dat Victor inderdaad elke week gedurende twee maanden naar ons huis is gereden om de boel te verzorgen.

Ja en?’ Vraag ik Mirek. ’Wat heb ik hier aan? Het gaat erom wat hij ervan vindt, is dit normaal in Spanje dat de zoon van een huisbaas dingen voor je doet waar je niet om vraagt en dan de rekening presenteert?

’Nee, daar zegt de makelaar niks over.’

’Waardeloos, houdt zich op de vlakte want aan ons verdient hij niks.’

’Precies.’

Ondertussen was het vrijdag. Mirek stuurde Victor een mailtje waarin hij hem zaterdag ochtend 11.00 uur uitnodigde erover te praten.

 

’Het is al half een, hij komt niet meer,’ opper ik chagrijnig.

’Daar kun je weleens gelijk in hebben. Had jij niet twee huizen te huur op Facebook zien staan bij die Schotse Laura?’ (plaatselijke bemiddelaar in huurhuizen op de campo) Laat eens zien.’

Enfin, een paar uur later hebben we een ander huis gehuurd. ’s Maandags kunnen we er al in en we besluiten te verhuizen, voordat de eigenaar door ons wordt ingelicht. Beiden hebben we last van schrikbeelden over een woeste huisbaas die onverstaanbare woorden raaskalt en al onze spullen weghaalt om ons te dwingen de huur voor de rest van het jaar te betalen. Dit willen we vóór zijn en maandagavond slapen we al in het nieuwe huis tussen onze eigen spullen.

Opnieuw stuurt Mirek een mailtje, nu niet meer met een verzoek maar met de eis dat of de vader of de zoon, of allebei op zaterdag komen praten.

Nu stipt om 11 uur rijdt de zoon in zijn auto het erf op. Na een handdruk neemt hij plaats. Mirek wijst hem op een uitprint met Spaanse tekst waarin staat dat wij alle spullen in hun huis netjes achterlaten  en of hij asjeblieft wil tekenen. Tegelijkertijd overhandigt hij de jongeman de sleutels van het huis. Victor begrijpt de situatie niet. Na enig gestamel van ons in het Spaans en Engels zien we het begrip in zijn ogen groeien en ook de paniek. Wanneer de situatie voor de jongeman echt helder wordt, verdwijnt alle kleur uit zijn gezicht.

’Dan betaalt u toch geen tweehonderd euro,’ hij haalt zijn schouders op en blaast zijn lippen op.

’Maar dat kun je niet zomaar aan ons vragen, het vertrouwen is hiermee geschonden, wij hebben niet afgesproken om dingen voor ons te doen.’

’Dan betaal je toch niet,’ herhaalt hij nu een beetje angstig bij onze Hollandse principiële houding.

’Waarom heb je ons dan om geld gevraagd, als je nu zo makkelijk van de betaling afziet?’

’Ik kon het toch proberen?’

Mirek en ik kijken elkaar aan.

’Dat is dom, nu is het vertrouwen weg en zijn wij verhuisd,’ zegt mijn man.

Nu pas kijkt Victor om zich heen en ziet hoe netjes en schoon het huis is en ontdaan van alle persoonlijke spulletjes. Pure angst spreekt uit zijn houding als hij zich excuseert en naar buiten loopt om daar langer dan een half uur te bellen.

’Die heeft zijn vader waarschijnlijk wat uit te leggen,’ concludeert Mirek.

En zo eindigt ons avontuur in casa Oliva Verde. Van de huisbaas zelf hebben we niets meer vernomen, misschien had hij zijn zoon de kastanjes uit het vuur laten halen of was hij dik tevreden met de €1100,- borg die hij mocht houden, maar ’s maandags stond het huis al weer te huur op de site Kyero.

 

Omdat ik toch wel heel veel dingen miste van thuis in Simpelveld, is Mirek dinsdags terug naar Nederland gereden. Acht dagen was ik alleen in ons nieuwe huis samen met de hondjes. Mocht ik echt iets nodig hebben, kon ik de fiets pakken. De koelkast puilde uit, ik had zoveel te eten dat ik op Nova Zembla kon overwinteren.

Zaterdag in de namiddag was ik uitgenodigd door Helen, een lief, klein en tenger Engels vrouwtje van 64 jaar. Met haar man Peter woont ze aan de overkant van onze berg. Op de fiets doe ik er vijftien minuten over om bij haar te komen. Naast twee honden, een aantal katten, is ze dol op haar drie paarden. Alle drie zijn het rescue-paarden. Paarden die totaal verwaarloosd gevonden zijn en waar zij zich over heeft ontfermd. Ze zien er nu prachtig, weldoorvoed uit en ze volgen haar als kleuters overal naar toe.

Nadat zij de paarden had verzorgd en ik haar moestuin en landgoed had bewonderd (de halve berg is van haar zodat de paarden ongekende ruimte hebben) liepen we naar haar man Peter die op het terras ons opwachtte met een glas wijn en hapjes. Hij is naast ingenieur ook uitvinder en heeft een klein apparaatje ontwikkeld dat telefoon, laptop en lampen laat lopen via zonne-energie. Op dit moment wordt de marketing opgepakt door een Amerikaans bedrijf. Het is ontwikkeld voor de Afrikaanse markt waar de dorpen veelal arm zijn. Met zijn uitvinding kunnen ze elke keer als ze de telefoon opladen een klein bedrag afbetalen. Zo is het apparaat na twee jaar hun eigendom. Ingenieus bedacht, nietwaar!

Enfin, toen haar paarden ter sprake kwamen, vertelde ik dat mijn man als jonge jongen in Hollywoodproducties in Tsjechië had meegedaan als figurant met paarden en dat hij, volgens eigen zeggen, alles met paarden kan, van steeple-chase tot dressuur en hoge school rijden. Dat interesseerde Helen en ze vroeg of hij genegen zou zijn haar wat feedback te geven op haar rijstijl.

Inmiddels is mijn lief haar vaste instructeur geworden, hij gaat samen met Helen de ruin Gabriel, een prachtig, middelgroot grijs paardje, heel bereidwillig en intelligent, dressuur geven. Verder leert hij haar het rijtuig besturen en zijn ze samen al overeengekomen dat hij de paarden verzorgt als zij een paar dagen terug naar Engeland is.

Mijn man is gelukkig! We hebben zelf nooit geld voor paarden gehad en nu kan hij zijn hart weer ophalen.

Ik ben nog zoekende naar mijn ritme. Afgelopen week heb ik een half uur voor een dichte deur gestaan omdat iemand vertelde dat naast de kerk Zumba lessen werden gegeven. Misschien had ik de plek verkeerd begrepen? En twee dagen later heb ik opnieuw een half uur op een muurtje gezeten. Bleek het een feestdag te zijn van een of andere heilige. Dus komende week probeer ik opnieuw of ik mee kan draaien met de plaatselijke schilderclub en de Zumba.

Ondertussen hebben we twee dagen regen gehad en is de temperatuur was lager geworden. Toch is het overdag in de zon nog steeds heerlijk warm. Ons nieuwe huis is fantastisch. We zijn er op vooruit gegaan. In plaats van twee hebben we nu drie slaapkamers, een open keuken, wat hier heel gezellig is, een groot overdekt terras, ruime carport, een garage, een ommuurd zwembad zodat we volledig privé zitten en een stuk tuin. Om ons huis heen staan een paar huizen, wat ook wel een gevoel van veilheid geeft. Ik heb al kennis gemaakt met meerdere buren en zal je daar de volgende keer over vertellen.

Lieve Mia, ik hoop dat je gezond en fit bent. Goed voor jezelf zorgt en niet meer boven op de vuilnisemmer gaat staan om de rotzooi erin te stampen. Daar vraag je nu de buurman maar voor……

 

dikke zoen en knuffels

 

Wil

Share on Facebook
Please reload

Please reload

Archief