© 2017 Wil van Bree
Please reload

Recente berichten

Brief aan Mia (deel 2)

8 Feb 2017

 

Lieve Mia,

 

Vanochtend zijn we de berg afgereden naar Trapiche, een dorpje richting kust. Er is daar elke dinsdag een markt. De meeste verkopers zijn van Engelse origine, ze leuren met tweedehands spulletjes, zelf genaaide kleding, sierraden en ik kwam er zelfs een Nederlandse kapster tegen die aan huis komt knippen. We hebben uitgebreid kennis gemaakt en afgesproken dat ze maar eens langs moet komen. De markt ligt in een schitterend aangelegde tuin met vijvers, palmbomen, doorkijkjes onder begroeide bogen, afgeschermde hoekjes, alles gelardeerd met een overdaad aan zoetgeurende bloemen in bonte kleuren. In een ruime zaal dronken we koffie, met op de achtergrond zachte pianomuziek. De tuin, de mensen, alles maakt een elegante indruk. Als de vrouwen lange jurken droegen en parasolletjes in hun hand hielden, zou ik mij in de roaring twenties wanen.

Je zult je misschien afvragen waar ik mij overdag mee bezig houd in Spanje.

Ik begin de ochtend meestal met een duik in het zwembad. ’s Nachts  koelt het water hier in de bergen behoorlijk af, dus ben ik na deze frisse duik echt wakker. Daarna spoel ik mij af onder de buitendouche -brrr- en hoop dat er geen auto langskomt. Ik ben namelijk op die plek goed te zien vanaf de weg en je denkt toch niet dat ik in bikini onder de douche sta of in het zwembad duik!

Af en toe ga ik met man en hondjes mee wandelen in de bergen. Daarvoor moeten we eerst met de auto een minuut of 8 rijden. Behoorlijk klimmen, maar het uitzicht is dan ook  spectaculair. Vanuit ons huis kun je alleen langs de weg lopen en dat is niet leuk voor de honden die graag even vrij rennen. Soms blijf ik thuis en ga eerst yoga doen om mijn oude krakkemikkige botten in conditie te houden. Ik weet dat jij al tachtig wordt! Wauw, ik hoop die leeftijd ook te halen en dan net zo fit te zijn. Ik word in januari zestig. Dat vind ik toch ook al een leeftijd om rekening mee te houden en als “mevrouw” begroet te worden in de winkel. Na de yoga, ontbijt ik en open mijn post. Nee, geen papieren post. Die bestaat bijna niet meer in mijn leven. Bovendien heeft ons huis geen adres zoals veel huizen hier in de bergen. Alle informatie loopt via internet, mail en berichtjes via de telefoon.

Vorige week dinsdag ben ik naar een kookklas gegaan van een Jamaicaanse die vegan kookt. Vega is zonder vlees of vleesproducten en zonder vis. Dus geen eieren, geen melk, kaas etc. Je weet dat ik dol op koken en bakken ben en eerlijk gezegd en gezwegen: ik heb thuis alles weggegooid……Oeps. Maar ik ging natuurlijk niet voor het koken, ik kwam voor de contacten. En dat lukte geweldig. Er was een moeder met haar dochter aanwezig -Schots- en nog een andere mevrouw -Engels-,  En ja….die moeder is mijn directe buurvrouw……bestaat er toeval? En volgende week heb ik een afspraak om haar tuin te komen bewonderen. De andere mevrouw gaf mij het adres van een Nederlandse die Spaanse les geeft, ….as donderdag ga ik daar beginnen.

Vandaag kocht ik van een Engelsman een tweedehands bureaustoel voor mijn man voor €5,00. We hebben hem vanavond opgehaald -drie kwartier de berg af, drie kwartier de berg weer op-. Een hele klus met al die smalle bochtige wegen. Overdag ben ik vooral bezig berichtjes op Facebook te zetten om de nieuwe contacten te onderhouden, uit te zoeken waar markten worden gehouden, wanneer er festiviteiten zijn, waar ik wat kan kopen….. Affijn, ik heb het razend druk.

We eten hier ’s middags warm tegen half twee. Daarna is het siësta. Door de warmte hebben we niet veel honger, meestal eten we een salade of een stukje vlees met bonen en groenten. Heel simpel. Na de siësta ga ik weer wat internetten lezen, opzoeken of een filmpje kijken. Omdat ik een tuin mis, heb ik al een stuk of tien planten gekocht en in potten op het terras gezet. De eerst week lag ik elke dag na het zwemmen in de zon. Nu mijn kleurtje voldoende is, lig ik alleen nog in de schaduw. Meestal wieg ik in de hangmat op en neer en luister naar het geluid van de cicaden. We wonen hier op de “campo” zoals ze dat noemen en elke avond liggen we tot het donker wordt op de ligbedden ons te vermaken. Een filmpje, een gesprek of zomaar naar de zwaluwen kijken en de kleuren in de lucht tijdens de ondergaande zon. Stil zijn in de stilte.

Spanje is een ander land. De vrouwen spreken met harde schelle stemmen waar mijn man hard bij wegloopt omdat hij daar een hekel aan heeft. De geuren van de schoonmaakmiddelen vind ik niet lekker, maar de koffie, een glaasje wijn of een biertje is niet duurder dan €1,20. Voor de boodschappen in de winkel zijn we beduidend minder kwijt dan thuis. De natuur is adembenemend, de warmte weldadig (warm zonder dat je gaat zweten) de huizen mooi architectonisch en de mensen, voor zover ik het meemaak, vriendelijk en open. Rond elf uur in de ochtend en na zeven uur ’s avonds zijn alle banken bezet met oude mannetjes, je ziet echtparen die hand in hand over de weg slenteren, jonge grietjes in groepjes die giechelend door het dorp slingeren, honden die hun baasje volgen, katten die tussendoor de weg overschieten. Kortom, alles wat leeft en beweegt komt de huizen uit en laaft zich aan de gezelligheid van de dorpsgemeenschap. Het trekt mij wel om daar onderdeel van te worden. Maar daarvoor zal ik eerst de taal moeten spreken en dan nog. Ik heb geen opgroeiende kinderen meer die de integratie vergemakkelijken. Het echte “thuis”gevoel heb ik in Simpelveld gekregen. Mede dankzij jou. Misschien is je thuisvoelen niet gebonden aan een plaats, maar meer aan mensen.

Goed voordat ik nu filosofisch ga worden wil ik deze brief afsluiten met een dikke zoen en een knuffel.

Zevenentwintig juli reizen we terug naar Simpelveld, maar ik ga dan eerst een week in de Ardennen logeren om mijn sjamanen-opleiding af te ronden met een Vision Quest.

 

Hoop je gezond en wel weer aan te treffen.

 

liefs

 

Wil

Share on Facebook
Please reload

Please reload

Archief