© 2017 Wil van Bree
Please reload

Recente berichten

Ouwe Wijven Kletsverhalen

22 Jan 2017

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brieven aan mijn buurvrouw Mia van 80 jaar uit Simpelveld over mijn Spaanse avonturen.

 

Lieve Mia

 

Het begin van een nutteloos leven.

Na een barre tocht langs Gods wegen in Frankrijk en Spanje zijn we eindelijk aangekomen. Ik had een paar dagen geleden thuis nog aan je verteld dat ik uitgeput was. Tja, dan lijkt het makkelijk om twee dagen naast de chauffeur in de auto te zitten, maar dat is geen kattenpis. Zeker niet met een geblesseerde nek die netjes rechtop wordt gehouden door een luchtkussentje. Het is alleen jammer dat het kussentje niet kan voorkomen dat de pijn na een dag in de auto mij 's nachts toch stiekem wakker houdt. Niet heel erg, net genoeg om te blijven waken. Tijdens de rit concentreer ik me op wat de natuur aan schoonheid biedt en de bloemen tussen de vangrails zijn de moeite waard om te vermelden.

 

Dan komen we eindelijk in Velez Malaga aan. Eerst de supermarkt Mercadona bezoeken voor de noodzakelijke boodschappen. De schelle stemmen van de Spaanse vrouwen bij de visafdeling schrikken mijn man en mij af. We merken dat we echt moe zijn. De hondjes kijken ons wezenloos aan. Ik stel ze gerust, het is alleen nog de berg op rijden, dan zijn we ter plaatse. Niet dat ze mij begrijpen, maar Willem voelt zich blijkbaar gerustgesteld en sluit zijn ogen terwijl ik hem over zijn kopje kriebel. Sara blijft gealarmeerd. Met grote open ogen staart ze mij beschuldigend aan. Als ik ook haar wil geruststellen, draait ze haar hoofd weg. De reis duurt haar te lang, ze kent het hier niet, afijn, madame is zwaar beledigt om wat we haar aan doen.

 

We verlaten Velez Malaga en rijden van de kust af richting bergen. De weg naar Canillas de Aceituno is spectaculair en adembenemend. Wat een vergezichten. Na Aceituno wordt de smalle weg nog smaller en hier moet je geen vrachtauto tegenkomen want dan heb je een probleem. Na de zoveelste bocht duikt onze auto plotseling een afgrond in en na een paar tellen staan we voor ons gehuurde huis. Het is rond twee uur ’s middags. De zon staat hoog, de zwaluwen vinden het ook te warm en nadat ik samen met de hondjes minstens drie keer alles in en uit en rondom heb gelopen, roept Mirek dat ik eerst een duik in het zwembed moet nemen om af te koelen. Goed idee. Het zwembed is acht meter, net lang genoeg om een klein baantje te trekken. Ik voel me rijk. We besluiten al snel dat het geen enkele zin heeft om na het zwemmen iets aan te trekken, het is veel te warm. Gelukkig, als Adam en Eva, zoeken we beiden onze activiteiten. Mirek legt zich met een biertje en de laptop op de bank, moeders kan zich pas thuis voelen als alles gepoetst is. Dus allereerst neem ik onze slaapkamer onder handen, zuiver de kasten en leg onze kleding erin. Inderdaad, het helpt. Ik voel me al een stukje meer thuis. Alles op zijn elf en dertigste, dat is misschien moeilijk voor te stellen vanuit het koude, regenachtige kikkerlandje, maar mijn versnelling is van zijn vier naar een terug geschakeld.

 

Nu is het half negen. De zwaluwen worden actief en scheren vlak over ons hoofd. Mijn man houdt het, na de talloze biertjes en de lange zit, voor gezien. Hij heeft zijn ogen gesloten en straks zal ik hem wakker maken om mee naar bed te gaan. Het is nog licht, de zon trekt zich op haar dooie gemakkie achter de berg terug en de schaduw valt over het huis.  Heel af en toe komt er een auto langs. Tussen onze berg en de volgende ligt een diep dal. Ik kan de vier huisjes aan de overkant zien. Het ligt te ver weg om ook mensen te onderscheiden. Af en toe kukelt er een haan of blaft er een hond in de verte. Voortdurend hoor ik vogels tjilpen en zingen. Het is hier goed. 

 

Zondagochtend 7.30 uur. De temperatuur voelt aangenaam koel, tijd voor een wandeling in het natuurreservaat. Het kronkel weggetje er naar toe is meer geschikt voor een vierwielaandrijving dan de diesel waarin wij omhoog proberen te klimmen. Na een paar foute schakelingen kruipen we in de eerste versnelling de berg op. Het is de eerste keer dat de hondjes blij zijn. Uitgelaten springen ze het wandelpad op en rennen van links naar rechts en vooral ver van ons vandaag, zoals tekkels doen. Eindelijk geen pijnlijke prikplanten voor hun pootjes, maar een begaanbaar bergpad. We zijn zo hoog dat ik in de verte de zee en de bebouwing van Torre del Mar kan zien.

Als we het pad oplopen, stopt er een tweede auto. Ook een wandelaar die zijn hond laat rennen. Al snel heeft hij ons ingehaald. We maken kennis. Hij heet Neil, is een Schot, woont al veertien jaar in de bergen en is onze buurman. Wat een toeval!

 

Na de adembenemende wandeling in het natuurreservaat bezoeken we Sedella, het dorpje waar we zijn ingeschreven. De hondjes hebben we eerst naar huis gebracht. We klimmen het dorpje in. Tja, pittoresk, enig om te zien maar wat een klim. We zien een kerkje, een piepklein winkeltje en twee bars. Ze zijn nog gesloten. Het is zondagochtend 9.00 uur. Nog te vroeg. Af en toe komen we een bejaard vrouwtje tegen die met een stok door de straatjes schuifelt. Diep respect. Met een rollator kom je hier niet uit de voeten.

 

Gisteravond huisjes kijken op internet hier in de buurt. Wat staat er zoal te koop en voor welke prijs. Oeps, mijn hart slaat een paar keer over…. zie ik ons net gehuurde huis te koop staan. Als ik Mirek inlicht, slaat hij ook alarm. Vanochtend hebben we direct onze makelaar in Torre del Mar bezocht. Ik zou hem sowieso gaan ontmoeten. Een aller charmante knappe jonge man. Hij appt direct met de dochter van onze huisbaas. We kunnen gerust zijn. Het huis stond een tijd te koop, werd niet verkocht en toen besloot de eigenaar het maar weer te verhuren. Hij zal het huis van internet afhalen. We zijn weer op ons gemak. Nou ja, het is natuurlijk toch altijd onzeker als je huurt van een particulier. Maar ons huis in Simpelveld verkopen….? Nog een brug te ver. 

 

Liefs en dikke zoen,

 

Wil

Share on Facebook
Please reload

Please reload

Archief